Zo af en toe wil ik wel eens voor mijn cd collectie gaan staan m’n ogen dicht doen en er op goed geluk een schijfje tussenuit halen. Het schijfje belandt vervolgens in de  cd speler op play drukken en gaan met die banaan. Op goed geluk dus. Dit keer overkwam me dat met het album ‘Behind the Gardens-Behind the Wall-Under the Tree’ (1981) van de Zwitserse harp virtuoos “Andreas Vollenweider” (Zürich, 4 oktober 1953). Vollenweider is een van de weinige “new-age” artiesten die bij een breed publiek bekend is geworden. Hij heeft o.a. samengewerkt met Bobby McFerrin, Carly Simon, Zucchero, Milton Nascimento, Bryan Adams en Luciano Pavarotti. Daarnaast is hij ook nog eens wereldverbeteraar en geeft hij veel steun aan mensenrechten- en milieu-organisaties.

Het is een getalenteerd musicus en speelt met o.a. gitaar, fluit en nog wat andere vooroorlogse instrumenten de sterren van de “new-age” hemel. Maar hij is toch vooral bekend geworden met het bespelen van z’n elektrische harp. Zo ook op “Behind the Gardens-Behind the Wall-Under the Tree” en het resultaat is laten we zeggen,…….  zeer rustgevend.

Het is een ideaal album om de stress van alledag te ontvluchten. Wanneer je je ogen dicht doet zie je het wuivende siergras en het stromende beekje met kristalhelder water al voor je. De muziek van Vollenweider op dit album is rustgevend, transparant en zuiver. Maar volgens mij is dat ook de bedoeling van dit soort muziek. Ik was wederom aangenaam verast en kan er weer voor een paar dagen tegenaan.

Ik had er al wel eens van gehoord, en nu liep er toevallig tegen aan, de documentaire ‘House: Uit Je Dak’ van Hans Polak.

In 1992 werd het uitgezonden door de VARA en het was de eerste keer dat men op de TV uitgebreid verslag deed van dit nieuwe fenomeen.Even ter illustratie: 1992 mobiele telefonie ‘voor iedereen’ bestond nog niet, en van internet had nog bijna niemand gehoord. In 1992 was house net begonnen aan zijn commerciële opmars vanuit de underground naar de mainstream. De documentaire vangt dat ‘kantelpunt’.

Rond deze tijd hadden veel ouders nog geen informatie over de wereld waar hun kind op een willekeurige uitgaansavond deel van uit maakte. Met die wijsheid achteraf ook een puntje van kritiek. In de documentaire wordt house vooral neergezet als een puur Amsterdams fenomeen; inzoomt op de alternatieve,illegale, anti-maatschappelijke aspecten van house; nogal veel aandacht besteedt aan XTC; en de meest gedrogeerde stappers interviewt. Wat dat betreft is de timing van deze documentaire in 1992 op zijn minst gunstig te noemen. Maar als tijdsbeeld zeer leuk om naar te kijken.

Een tijdje geleden liet ik op dit blog een bericht achter over een erg goeie jaren 80 verzamelaar getiteld [12inch / 80]. Drie cd’s die propvol staat met 12-inches en extended versions uit de jaren tachtig, hét gouden decennium van de 12-inch. Na enig zoekwerk kwam ik er achter dat er ook een deel 2 bestaat getiteld [12” /80’s / 2]. Ook hier 3 cd’s die in hoge mate het “O, ja gevoel” bij mij oproepen. Enkele voorbeelden: Aztec Camera – Oblivious (12′Mix), Tears For Fears – Pale Shelter (Extended Version), Simple Minds – New GoldDream (12′ Mix), Visage – Night Train (Extended Mix), Thompson Twins – Love On Your Side (12′ Version) en een “kick ass” 12-inch uitvoering van “Papas Got A Brand New Pigbag” van “Pigbag”. Het zijn allemaal weer fijne nummers in uitvoeringen die je NOOIT meer hoort.

Het is een oude release uit 2005 die je niet zomaar in elke winkel c.q. CD bak terug zult vinden. Maar op bijvoorbeeld Ebay en via de betere platenboer is er nog wel aan te komen. Je zult er dus even wat moeite voor moeten doen, heb ik ook gedaan.

Hoewel ook deel 2 niet te versmaden is vind ik hem toch wat minder dan het eerste deel. Kijk, ‘Need You Tonight’ van INXS in de ‘Ben Liebrand’ mix hoeft voor mij dus echt niet! Evenals ‘Annie I’m Not Your Daddy’ van ‘Kid Creole & The Coconuts’ en ‘Axel F’ van ‘Harold Faltermeyer’ . Da’s dus weer jammer. Maar goed, ter compensatie staan er ook weer genoeg pareltjes tussen. Voor de serieuze muzikale 80’s fan is deze verzamelaar verplichte kost. Mocht je interesse hebben, hier kun je kleine fragmenten beluisteren en de complete tracklisting terugvinden. Een ‘dedicated site’ kun je hier vinden.

Artist: VARIOUS
Title: 12”/80s/2
Label: Family
Cat: 9829762
Format: unmixed 3xCD
Released: 27 June, 2005

Het zal je vast niet ontgaan zijn, vandaag is het 1 april. Wie heeft er niet eens een 1 april-grap uitgehaald? En wie is er zelf niet een keer in een 1 april-grap gestonken? 1 april is de dag waarop men elkaar voor de gek houdt. Iedereen, ongeacht zijn positie of leeftijd.

Ik weet niet waarom maar het schoot deze ochtend ineens door mijn hoofd,
1 april……. Stone Roses – Fools Gold. Vanwege tijdgebrek even een stukje WikipediA.

The Stone Roses was een Britse alternatieve rockband tijdens eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Samen met de Happy Mondays vormden The Stone Roses de kern van de Madchester scene rond Manchester. De band wordt gezien als een van de pioniers van de Britpop. Hun titelloze debuutalbum uit 1989 geldt vandaag de dag als Britse klassieker, en scoort nog steeds hoog in lijstjes van “beste albums”. Het bekendste nummer van de band is de single ‘Fools Gold’.

De groep werd, naast hun muziek, ook bekend om haar arrogantie en zelverzekerdheid. Voor veel muziekjournalisten was het een ramp om the Stones Roses te interviewen. Bekend is hun persconferentie voor het befaamde Spike Island concert waar journalisten van over heel de wereld op af waren gekomen. Zanger Ian Brown antwoordde op de vraag of The Stone Roses de nieuwe Rolling Stones zijn: “the Rolling who”? Hierna eindigde de persconferentie in een chaos waar band en journalisten elkaar van van alles en nog wat beschuldigden.

Na hun eerste album volgde een periode van 5 jaar stilte, waarin The Stone Roses met een rechtszaak proberen onder hun vijfjarig contract bij platenmaatschappij Silvertone uit te komen. Dit lukte en de groep kwam onder contract bij Geffen Records te staan, waarbij zij aan hun tweede album gingen werken. Lange tijd werd er niets van ze vernomen tot ze in 1994 hun tweede en laatste studioalbum uitbrachten: Second Coming. Het album kreeg gemengde reacties. De nadruk bij dit album lag op gitaarwerk. Second Coming had een Led Zeppelin-achtige seventies sound, terwijl het debuutalbum meer sixties-georiënteerd was.

Begin jaren 80 was ik zeer vaak te vinden bij dé plaatselijke platenboer van Hengelo PopEye. Ik had verder toch weinig om handen en de liefde voor muziek was reeds ruim aanwezig. Een logische keuze dus in de trend van 1+1=2. De deskundige eigenaar deed nooit moeilijk over het feit dat ik de ene na de andere vinylschijf wou beluisteren en dat ik hem het hemd van het lijf vroeg aangaande bestaande en nieuwe muziekstijlen. Op een gegeven moment zij hij zelfs: daar staan de nieuwe releases, daar staat de platenspeler, red je ermee. En als je vragen hebt hoor ik het wel. Waar tref je dat tegenwoordig nog aan?

Iets wat er vaak tussen stond was de zogenaamde 12-inch. Een 12-inch is een vinyl single op LP-formaat. Omdat er meer ruimte is voor de groeven kunnen deze meer slingeren en dieper geperst worden, waardoor het uiteindelijke geluid dynamischer wordt. 12-inches werden populair onder dj’s in clubs en discotheken, zij hadden behoefte aan langere versies van bepaalde nummers. Vele artiesten brachten daarom buiten de normale 7-inch single ook een 12-inch versie uit. Om je een idee te geven: van bijna elke 7-inch hitparade notering was ook bijna altijd wel een 12-inch beschikbaar.

De remixen op die 12-inch singles waren zeer wisselend van kwaliteit. In het allerergste geval was alleen het intro iets langer, maar er waren ook ware pareltjes aanwezig. Dit geldt bijvoorbeeld voor bijna alle 12-inches van ‘Frankie Goes To Hollywood’ op het ZTT label. Echte remixen die vaak meer dan acht minuten duurden. Ook niet zo gek wanneer een producer als ‘Trevor Horn’ aan het roer staat.

Mijn favoriete 12-inch is en blijft ‘Blue Monday’ van ‘New Order’.
New Order debuteerde in maart 1983 met de 12-inch Blue Monday. Alles aan die 12-inch was spectaculair en innovatief. Blue Monday was met zijn lengte van ruim 7 minuten niet bedoeld voor de radio, maar kwam uiteindelijk wel mooi op nummer 1 terecht! Iets wat daarna nooit meer met een 12-inch gebeurd is. De hoes zag eruit als een floppy disc, een gloednieuw opslagmedium in 1983. Het maken van de hoes was zeer bewerkelijk, waardoor het platenlabel ‘Factory Records’ op elk verkocht exemplaar geld moest toeleggen. De muziek was gemaakt met drumcomputers en synthesizers en was alleen verkrijgbaar als 12 inch, en niet als klassieke 7-inch single. Blue Monday is nog steeds de best verkochte 12-inch aller tijden. Ondanks dat moest ‘Factory Records’ zoals gezegd er geld op toe leggen, bizar!

Een zeer bijzondere 12-inch werd in 1979 uitgebracht van M’s hit Pop muzik:
er waren twee nummers met elk een eigen groef tussen de opzet- en de eindgroef geperst, waardoor je maar moest afwachten welk nummer er zou weerklinken.