EAN: 0807297180220
Terug Naar Lochem Popfestival 1968 – 1986 (4Cd+Boek)

Maarrrrrrr, ik ga het drummen weer oppakken! En wel door middel van een ‘Keyboard Drum’. Heb het filmpje gezien en ik zie het echt wel zitten zo’n Keyboard Drum. Neemt ook een stuk minder ruimte in beslag. Benieuwd? Hieronder wordt de Keyboard Drum vakkundig uitgelegd. Sambal Bij?

Air is een duo uit Frankrijk en bestaat sinds 1995. Hun tweede album Moon Safari zorgde voor de definitieve doorbraak. Hun eerste album, Premiers Symptomes, werd direct na het succes van Moon Safari opnieuw uitgebracht.

Air staat bekend om hun warme geluid, afkomstig uit allerlei vintage retro synthesizers uit de jaren 70 en andere oude instrumenten (onder andere Minimoog, Korg MS20, Solina String Ensemble, Wurlitzer en Rhodes). Ze halen hun invloeden uit bands/artiesten zoals Jean Michel Jarre, Vangelis, Pink Floyd, Burt Bacharach, Tangerine Dream, The Cars, Tomita en Serge Gainsbourg. Air heeft hier en daar dan ook duidelijke jazz invloeden en ze zijn niet vies van een stukje improvisatie als ze live optreden. Ook word de muziek van Air vaak gebruikt in documentaires en films als achtergrondmuziek.

Een tijdje geleden ben ik eens door mijn eigen U2 vinyl collectie gaan struinen, wat heb ik nu eigenlijk allemaal? Tot mijn grote verbazing vond ik iets terug waarvan ik niet eens meer wist dat ik het nog had. De single “I will Follow” opgenomen tijdens een Veronica’s Countdown concert in ’t Heem’ te Hattem op 14 mei 1982. Hattem? Inderdaad, Hattem een kleine gemeente onder de rook van Zwolle. ‘t Heem genoot destijds landelijke bekendheid als TV opnamen en concertcentrum. Veronica en Tros waren vaste gebruikers.

Deze live uitvoering die in Nederland en Duitsland werd uitgebracht wist het tot nummer 12 te schoppen in de Nederlandse top 40 en werd daarmee de eerste hit van U2 in Nederland. Het centrale thema van I Will Follow is de dood van de moeder van Bono. Zij stierf toen Bono 14 jaar oud was, vlak na de begrafenis van haar eigen vader.

O ja, “t Heem te Hattem” heeft een ware metamorfose ondergaan en is tegenwoordig een “bowling, restaurant en partycentrum.

Het is een getalenteerd musicus en speelt met o.a. gitaar, fluit en nog wat andere vooroorlogse instrumenten de sterren van de “new-age” hemel. Maar hij is toch vooral bekend geworden met het bespelen van z’n elektrische harp. Zo ook op “Behind the Gardens-Behind the Wall-Under the Tree” en het resultaat is laten we zeggen,…….  zeer rustgevend.

Het is een ideaal album om de stress van alledag te ontvluchten. Wanneer je je ogen dicht doet zie je het wuivende siergras en het stromende beekje met kristalhelder water al voor je. De muziek van Vollenweider op dit album is rustgevend, transparant en zuiver. Maar volgens mij is dat ook de bedoeling van dit soort muziek. Ik was wederom aangenaam verast en kan er weer voor een paar dagen tegenaan.

In 1992 werd het uitgezonden door de VARA en het was de eerste keer dat men op de TV uitgebreid verslag deed van dit nieuwe fenomeen.Even ter illustratie: 1992 mobiele telefonie ‘voor iedereen’ bestond nog niet, en van internet had nog bijna niemand gehoord. In 1992 was house net begonnen aan zijn commerciële opmars vanuit de underground naar de mainstream. De documentaire vangt dat ‘kantelpunt’.

Rond deze tijd hadden veel ouders nog geen informatie over de wereld waar hun kind op een willekeurige uitgaansavond deel van uit maakte. Met die wijsheid achteraf ook een puntje van kritiek. In de documentaire wordt house vooral neergezet als een puur Amsterdams fenomeen; inzoomt op de alternatieve,illegale, anti-maatschappelijke aspecten van house; nogal veel aandacht besteedt aan XTC; en de meest gedrogeerde stappers interviewt. Wat dat betreft is de timing van deze documentaire in 1992 op zijn minst gunstig te noemen. Maar als tijdsbeeld zeer leuk om naar te kijken.

Ik weet niet waarom maar het schoot deze ochtend ineens door mijn hoofd,
1 april……. Stone Roses – Fools Gold. Vanwege tijdgebrek even een stukje WikipediA.

The Stone Roses was een Britse alternatieve rockband tijdens eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Samen met de Happy Mondays vormden The Stone Roses de kern van de Madchester scene rond Manchester. De band wordt gezien als een van de pioniers van de Britpop. Hun titelloze debuutalbum uit 1989 geldt vandaag de dag als Britse klassieker, en scoort nog steeds hoog in lijstjes van “beste albums”. Het bekendste nummer van de band is de single ‘Fools Gold’.

De groep werd, naast hun muziek, ook bekend om haar arrogantie en zelverzekerdheid. Voor veel muziekjournalisten was het een ramp om the Stones Roses te interviewen. Bekend is hun persconferentie voor het befaamde Spike Island concert waar journalisten van over heel de wereld op af waren gekomen. Zanger Ian Brown antwoordde op de vraag of The Stone Roses de nieuwe Rolling Stones zijn: “the Rolling who”? Hierna eindigde de persconferentie in een chaos waar band en journalisten elkaar van van alles en nog wat beschuldigden.

Na hun eerste album volgde een periode van 5 jaar stilte, waarin The Stone Roses met een rechtszaak proberen onder hun vijfjarig contract bij platenmaatschappij Silvertone uit te komen. Dit lukte en de groep kwam onder contract bij Geffen Records te staan, waarbij zij aan hun tweede album gingen werken. Lange tijd werd er niets van ze vernomen tot ze in 1994 hun tweede en laatste studioalbum uitbrachten: Second Coming. Het album kreeg gemengde reacties. De nadruk bij dit album lag op gitaarwerk. Second Coming had een Led Zeppelin-achtige seventies sound, terwijl het debuutalbum meer sixties-georiënteerd was.

Hannett was een innovatieve muziekproducent, en medeontdekker van Joy Division. Hij paste vaak looping technologie toe om noten te vertragen, te herhalen en van echo te voorzien en gebruikte daarbij vaak digitale filters. Hij is een van de eersten die gebruik maakte van digitale delay die hij vooral op drums en percussie inzette. Hannet ging uiteindelijk ten onder aan drugs en drank, maar tijdens zijn productieve jaren was hij een toonaangevende muziekproducent.

Ik vind het moeilijk om zijn stijl te omschrijven. Maar termen die mij als eerste te binnen schieten zijn: ijl, donker, zweverig, meeslepend, galm, echo, gitaarwaaiers, onheilspellend en tegelijkertijd gevoelig.

Met Hannett viel zeer moeilijk samen te werken. Hij was geobsedeerd (vooral over drums en percussie) en nooit tevreden. Dat leverde nogal eens wat rare taferelen op. Tijdens de opnamen van “Unknown Pleasures” het eerste album van Joy Division dat in minder dan een week tijd opgenomen werd dwong hij drummer Stephen Morris ertoe zijn kit uit elkaar te halen en opnieuw op te bouwen in het toilet van de opname studio. Alleen dan kon de sound gecreëerd worden die Hannett voor ogen had. Pogingen van bandleden om een mening over het geluid naar voren te brengen, werden door Hannett met scheldpartijen beantwoord. Door zijn manier van werken is Hannett zo prominent aanwezig op de albums van Joy Division dat hij ook wel het vijfde bandlid wordt genoemd.

Maar Martin Hannett drukte zijn stempel niet alleen op het werk van Joy Division. Hij heeft werk geproduceerd voor o.a. OMD, New Order, Happy Mondays, The Stone Roses, The Buzzcocks, The Psychedelic Furs en jawel,…. een zeer jonge U2. Uiteindelijk stierf Hannett door hartfalen op 18 April 1991. Hij werd 42 jaar.

Een mooie compilatie van Hannett’s werk kun je terugvinden op het verzamelalbum -ZERO – a Martin Hannett story 1977-1991- op het “Big Beat” label.

/////
Iedereen ziet rock-‘n-roll als dat rebelse ding, maar voor mij is het eerder conformisme. Iedereen moet dezelfde broek, hetzelfde kapsel, iedereen moet drinken. Het is de muziek van de gehoorzaamheid. De dwarsheid die erbij hoort, is enorm voorspelbaar. Ik geneer me soms als ik backstage loop en de muzikanten zich ook náast het podium rebels gedragen. Ze houden zich zonder het te weten aan allerlei sociale wetten. Dat had ik al vroeg door, en dat besef heeft me alleen maar geholpen. Optreden vind ik de beleefdste manier van ontladen, alles wat ik opkrop kan ik van me afspelen, en toch heeft niemand last van die agressie.
/////