Destijds stonden de dansvloeren vol op de klanken van o.a: My Mine, Ivan, Ken Laszlo, FunFun, P-Lion en Silver Pozzoli. Italo werd gedraaid in bekende discotheken zoals de Marathon in Den Haag en Cartouche in Utrecht. Anno 2012 kun je je daar weinig meer bij voorstellen. Maar LET-WEL, Italo-disco is een van ’s werelds eerste volledige vormen van elektronische dansmuziek. House en Dance producers van tegenwoordig springen maar wat graag in de Italo-disco vijver. De kenmerkende synthesizerlagen hoor je vaak terug.

De term “Italo Disco” is afkomstig uit de “Italo Boot Mix”-serie uit 1983 met het dubbelalbum The Best Of Italo Disco. Dit was een megamix met Italiaanse en Duitse elektronische dansmuziek samengesteld door Bernhard Mikulski, de oprichter van de Duitse platenmaatschappij ZYX Music. Dankzij Mikulski werd de term Italo Disco in 1983 voor het eerst gebruikt. Voorafgaand aan 1983 werd de muziek gewoonlijk aangeduid als dance of discomuziek uit Europa.

Geen genre, of er is wel een webradio station te vinden alwaar ze de desbetreffende muzikale stroming 24-7 de digitale snelweg op slingeren.

www.italodis.co/

Een tijdje geleden ben ik eens door mijn eigen U2 vinyl collectie gaan struinen, wat heb ik nu eigenlijk allemaal? Tot mijn grote verbazing vond ik iets terug waarvan ik niet eens meer wist dat ik het nog had. De single “I will Follow” opgenomen tijdens een Veronica’s Countdown concert in ’t Heem’ te Hattem op 14 mei 1982. Hattem? Inderdaad, Hattem een kleine gemeente onder de rook van Zwolle. ‘t Heem genoot destijds landelijke bekendheid als TV opnamen en concertcentrum. Veronica en Tros waren vaste gebruikers.

Deze live uitvoering die in Nederland en Duitsland werd uitgebracht wist het tot nummer 12 te schoppen in de Nederlandse top 40 en werd daarmee de eerste hit van U2 in Nederland. Het centrale thema van I Will Follow is de dood van de moeder van Bono. Zij stierf toen Bono 14 jaar oud was, vlak na de begrafenis van haar eigen vader.

O ja, “t Heem te Hattem” heeft een ware metamorfose ondergaan en is tegenwoordig een “bowling, restaurant en partycentrum.

Het is een oude release uit 2005 die je niet zomaar in elke winkel c.q. CD bak terug zult vinden. Maar op bijvoorbeeld Ebay en via de betere platenboer is er nog wel aan te komen. Je zult er dus even wat moeite voor moeten doen, heb ik ook gedaan.

Hoewel ook deel 2 niet te versmaden is vind ik hem toch wat minder dan het eerste deel. Kijk, ‘Need You Tonight’ van INXS in de ‘Ben Liebrand’ mix hoeft voor mij dus echt niet! Evenals ‘Annie I’m Not Your Daddy’ van ‘Kid Creole & The Coconuts’ en ‘Axel F’ van ‘Harold Faltermeyer’ . Da’s dus weer jammer. Maar goed, ter compensatie staan er ook weer genoeg pareltjes tussen. Voor de serieuze muzikale 80’s fan is deze verzamelaar verplichte kost. Mocht je interesse hebben, hier kun je kleine fragmenten beluisteren en de complete tracklisting terugvinden. Een ‘dedicated site’ kun je hier vinden.

Artist: VARIOUS
Title: 12”/80s/2
Label: Family
Cat: 9829762
Format: unmixed 3xCD
Released: 27 June, 2005

Iets wat er vaak tussen stond was de zogenaamde 12-inch. Een 12-inch is een vinyl single op LP-formaat. Omdat er meer ruimte is voor de groeven kunnen deze meer slingeren en dieper geperst worden, waardoor het uiteindelijke geluid dynamischer wordt. 12-inches werden populair onder dj’s in clubs en discotheken, zij hadden behoefte aan langere versies van bepaalde nummers. Vele artiesten brachten daarom buiten de normale 7-inch single ook een 12-inch versie uit. Om je een idee te geven: van bijna elke 7-inch hitparade notering was ook bijna altijd wel een 12-inch beschikbaar.

De remixen op die 12-inch singles waren zeer wisselend van kwaliteit. In het allerergste geval was alleen het intro iets langer, maar er waren ook ware pareltjes aanwezig. Dit geldt bijvoorbeeld voor bijna alle 12-inches van ‘Frankie Goes To Hollywood’ op het ZTT label. Echte remixen die vaak meer dan acht minuten duurden. Ook niet zo gek wanneer een producer als ‘Trevor Horn’ aan het roer staat.

Mijn favoriete 12-inch is en blijft ‘Blue Monday’ van ‘New Order’.
New Order debuteerde in maart 1983 met de 12-inch Blue Monday. Alles aan die 12-inch was spectaculair en innovatief. Blue Monday was met zijn lengte van ruim 7 minuten niet bedoeld voor de radio, maar kwam uiteindelijk wel mooi op nummer 1 terecht! Iets wat daarna nooit meer met een 12-inch gebeurd is. De hoes zag eruit als een floppy disc, een gloednieuw opslagmedium in 1983. Het maken van de hoes was zeer bewerkelijk, waardoor het platenlabel ‘Factory Records’ op elk verkocht exemplaar geld moest toeleggen. De muziek was gemaakt met drumcomputers en synthesizers en was alleen verkrijgbaar als 12 inch, en niet als klassieke 7-inch single. Blue Monday is nog steeds de best verkochte 12-inch aller tijden. Ondanks dat moest ‘Factory Records’ zoals gezegd er geld op toe leggen, bizar!

Een zeer bijzondere 12-inch werd in 1979 uitgebracht van M’s hit Pop muzik:
er waren twee nummers met elk een eigen groef tussen de opzet- en de eindgroef geperst, waardoor je maar moest afwachten welk nummer er zou weerklinken.

Voor het eerst sinds de jaren 60 was de Duitse popmuziek weer opwindend, brutaal en kritisch want de invloeden van punk, synthpop en new wave deden zich gelden. Bands zoals: Rheingold, Felhfarben, X-mal Deutschland, D.A.F., Ideal, DÖF, Palais Schaumburg, Hubert Kah, Trio en het Zwitserse Grauzone deden het goed en zorgden er voor dat in verregaande staat van ontbinding verkerende Schlagersterren zoals: Rex Gildo, James Overlast, de bebrilde albino Heino, Roy Black, het duizendkoppige Fischer Chöre en (JUNGE, KOMM BALD WIEDER) Freddy Quinn naar de eeuwige Schlager velden werden gezonden.

Ken je deze nog?

Und ich düse, düse, düse, düse im Sauseschritt und bring die Liebe mit, von meinem Himmelsritt! Denn die Liebe, Liebe, Liebe, Liebe, die macht viel Spaß, viel mehr Spaß als irgendwas!

Het is het refrein van het nummer ‘CODO’ van het -Duits–Oostenrijkse- trio DÖF. Het nummer wist zelfs de eerste plaats van de Nederlandse Top40 te bereiken op 17 september 1983.

De afkorting DÖF stond voor “Deutsch-Östenreichisches Feingefühl”. Het trio bestond uit Inga Humpe, Manfred Tauchen en Joesi Prokopetz. De laatste twee hadden hun sporen ruimschoots verdiend als caberetduo in Oostenrijk, waar ze als Tauchen & Prokopetz zeer populair waren. Nadat zangeres Inga Humpe bij het duo was gekomen, werd de naam veranderd in DÖF. De muziek van het trio was een mengeling van typisch Weens cabaret en Duitse popmuziek. Voor de popinvloeden zorgde niet alleen Inga Humpe, maar ook haar zus Annette. Zij was begin jaren 80 lid van de Duitse groep IDEAL, die tussen 1980 en 1983 een paar enorme hits in Duitsland scoorde, de bekendste daarvan is zondermeer de single “Monotonie”.

CODO was de naam van een ruimtewezen dat naar de aarde kwam om het kwaad uit te roeien. De single bevatte een dialoog tussen de haat en codo. Aan het eind van het nummer werd niet verteld wie de strijd had gewonnen. Na het debuutalbum uit 1983 getiteld “DÖF” maakte het trio in 1985 nog een album “Tag und Nacht”, maar de muziek was niet commercieel genoeg om een langdurige hitcarrière op te bouwen. De leden van DÖF gingen niet lang daarna dan ook hun eigen weg. De zusjes Inga en Annette bleven samenwerken; zo maakten ze in 1985 en 1987 twee albums. In 1994 produceerde en schreef Annette de hit “Mädchen” van Lucilectric”.

Hannett was een innovatieve muziekproducent, en medeontdekker van Joy Division. Hij paste vaak looping technologie toe om noten te vertragen, te herhalen en van echo te voorzien en gebruikte daarbij vaak digitale filters. Hij is een van de eersten die gebruik maakte van digitale delay die hij vooral op drums en percussie inzette. Hannet ging uiteindelijk ten onder aan drugs en drank, maar tijdens zijn productieve jaren was hij een toonaangevende muziekproducent.

Ik vind het moeilijk om zijn stijl te omschrijven. Maar termen die mij als eerste te binnen schieten zijn: ijl, donker, zweverig, meeslepend, galm, echo, gitaarwaaiers, onheilspellend en tegelijkertijd gevoelig.

Met Hannett viel zeer moeilijk samen te werken. Hij was geobsedeerd (vooral over drums en percussie) en nooit tevreden. Dat leverde nogal eens wat rare taferelen op. Tijdens de opnamen van “Unknown Pleasures” het eerste album van Joy Division dat in minder dan een week tijd opgenomen werd dwong hij drummer Stephen Morris ertoe zijn kit uit elkaar te halen en opnieuw op te bouwen in het toilet van de opname studio. Alleen dan kon de sound gecreëerd worden die Hannett voor ogen had. Pogingen van bandleden om een mening over het geluid naar voren te brengen, werden door Hannett met scheldpartijen beantwoord. Door zijn manier van werken is Hannett zo prominent aanwezig op de albums van Joy Division dat hij ook wel het vijfde bandlid wordt genoemd.

Maar Martin Hannett drukte zijn stempel niet alleen op het werk van Joy Division. Hij heeft werk geproduceerd voor o.a. OMD, New Order, Happy Mondays, The Stone Roses, The Buzzcocks, The Psychedelic Furs en jawel,…. een zeer jonge U2. Uiteindelijk stierf Hannett door hartfalen op 18 April 1991. Hij werd 42 jaar.

Een mooie compilatie van Hannett’s werk kun je terugvinden op het verzamelalbum -ZERO – a Martin Hannett story 1977-1991- op het “Big Beat” label.

Aztec Camera was een Schotse band uit Glasgow, opgericht in 1983 en ontbonden in 1995. Opvallend detail, alleen de leadzanger (Roddy frame) was een constante factor binnen Aztec Camera . De bandbezetting wisselde namelijk vaker dan ik van zomer naar winterbanden en omgekeerd. In totaal heeft Aztec Camera 8 albums voort weten te brengen. Het laatste (een best of) telt in deze niet mee.

Oblivious was zo’n nummer dat je op een verzamel cassettebandje had staan. Dat bandje propte je in je draagbare cassetterecorder, en hup op de fiets naar de plaatselijke recreatieplas. Destijds heb ik bij mijn lokale platenboer (pop-eye) nog de 12-inch uitvoering van Oblivious gekocht. Helaas heb ik die (na te hebben uitgeleend) nooit weer gezien.

Sometimes I feel I’ve got to
Run away I’ve got to
Get away
From the pain that you drive into the heart of me
The love we share
Seems to go nowhere
And I’ve lost my light
For I toss and turn I can’t sleep at night

CHORUS:
Once I ran to you (I ran)
Now I’ll run from you
This tainted love you’ve given
I give you all a boy could give you
Take my tears and that’s not nearly all
Oh…tainted love
Tainted love

Inderdaad, bovenstaand een gedeelte “Tainted Love” van het synthpop duo “Soft Cell”, de meest bekende versie het origineel komt namelijk uit 1964. Tainted Love is een compositie van singer songwriter “Ed Cobb” en voor het eerst op de plaat gezet door zangeres “Gloria Jones”. Het origineel hoor je zo af en toe nog wel eens (wanneer het donker is) op de radio voorbij komen.

In 1975 nam Jones het nummer nog een keer op voor haar album Vixen. Dit album werd geproduceerd door haar vriend “Marc Bolan”, zanger en gitarist van de glamrock formatie T-Rex (Hot Love, Children Of The Revolution). Diezelfde Bolan komt in September 1977 om het leven bij een auto-ongeluk met Gloria Jones achter het stuur.

Eind jaren 70 was de originele uitvoering van Tainted Love een populair nummer in de Engelse Soul clubs. En daar kwam het nummer kwam onder de aandacht van twee DJ’s uit Leeds “Marc Almond en Dave Ball”. Onder de naam Soft Cell had dit duo al een redelijke hit in het Engelse underground circuit met het nummer “Memorabilia”. Eind 1981 nemen Almond en Ball hun versie van Tainted Love op. De rest is bekend, het word een groot succes. In 1982 is het de best verkochte single in Engeland. Andere bekende nummers van Soft Cell zijn: Say Hello Wave Goodbye en Torch.

Ikzelf mag graag luisteren naar de 12-inch uitvoering van Tainted Love. Die gaat op een gegeven moment over in “Where Did Our Love Go” van Diana Ross & The Supremes.

Tainted Love is in de loop der jaren door vele artiesten op de plaat gezet. Een kleine opsomming:
Marilyn Manson, T-Rex, Soft Cell, The Clash, Coil, Jon K, Señor X, Inspiral Carpets, Pennywise, The Living End, Bluekilla, Skinny Puppy, Dishwalla, Hootie and the Blowfish, The Pussycat Dolls, Billy Idol, My Ruin, Club 69, Wild Strawberries, Shades Apart

Samples van Tainted Love zijn weer in ontelbare andere songs gebruikt.
Voor Ed Cobb mag ik hopen dat hij de rechten op het nummer goed heeft weten vast te leggen.

1- Een single(tje) pakken
2- Voorzichtig het daadwerkelijke single(tje) uit het hoesje halen
3- Het single(tje) op de Lenco platenspeler legen
4 – Het single(tje) en de naald van de Lenco voorzichtig schoonmaken
5 – Voorzichtig de naald op het single(tje) laten zakken
6- Wat geknars en geknetter
7- Genieten van de muziek en naar het hoesje kijken

En wat die hoesjes aangaat. Moet je hier nou toch eens kijken!!!!!!