Geboren in Gembloux bij Namen zet Jo Lemaire eind de jaren zeventig haar eerste stappen in de muziek met haar groep “Jo Lemaire + Flouze”. Het is de tijd van New Wave en Jo Lemaire & Flouze zijn eind jaren 70 begin jaren 80 de belichaming van de Belgische New Wave. Het begint allemaal in 1978. In eigen beheer worden de nummers “Stakhanov” en “Thief forever” uitgebracht. Beide nummers worden zeer goed ontvangen in België en vanaf dat moment gaat het snel.

In 1979 komt het debuutalbum “Lemaire & Flouze” uit. Het nieuwe geluid en de prachtige stem van Lemaire trekken meteen de aandacht van Europese New Wave kringen, de singles “So static” en “Follow me in the air” staan al snel in de hitparades. De twee daaropvolgende albums “Precious time” en “Pigmy world” stellen als geheel wat teleur. De nummers verschillen nogal van kwaliteit en het is allemaal wat aan de monotone kant.

Maar met het derde album “Pigmy World” komt ook de single “Je suis venue te dire que je m’en vais” (Ik kwam je zeggen dat ik je verlaat) in omloop. Een cover van het origineel van “Serge Gainsbourg”. Het nummer heeft niet zozeer de kenmerkende New Wave sound maar wordt in 1981 wel een hit in heel Europa. In België wordt zelfs platina gehaald. Maar het is allemaal maar voor korte duur. De band blijft maar nieuwe muzikanten inhuren en ontslaan. En nadat ook het huwelijk Tussen Jo Lemaire en drummer Philippe Depireux spaak loopt, geeft de groep er in 1982 de brui aan.

Ondanks het abrupte einde van “Jo Lemaire & Flouze” heeft ze het voor elkaar gekregen om in haar eentje een zeer succesvolle solocarrière op te bouwen. Het zangeresje dat met Flouze de belichaming van de Belgische New Wave werd is ondertussen uitgegroeid tot een chansonnier van wereldklasse. In België en Frankrijk trekt ze volle zalen en ook buiten de Belgische landsgrenzen wordt ze steeds bekender.