In het midden van de jaren 80 was er een dance-stroming vol met hele wagonladingen aan bliepjes, sequencers, vocoders en synthesizerlagen, Italo-Disco. De stijl kenmerkte zich voornamelijk door een duidelijk futuristisch en ’spacy’ geluid, maar was ook heel zomers, en zat vol met opgewekte klanken en een typische strakke beat.
Destijds stonden de dansvloeren vol op de klanken van o.a: My Mine, Ivan, Ken Laszlo, FunFun, P-Lion en Silver Pozzoli. Italo werd gedraaid in bekende discotheken zoals de Marathon in Den Haag en Cartouche in Utrecht. Anno 2012 kun je je daar weinig meer bij voorstellen. Maar LET-WEL, Italo-disco is een van ’s werelds eerste volledige vormen van elektronische dansmuziek. House en Dance producers van tegenwoordig springen maar wat graag in de Italo-disco vijver. De kenmerkende synthesizerlagen hoor je vaak terug.
De term “Italo Disco” is afkomstig uit de “Italo Boot Mix”-serie uit 1983 met het dubbelalbum The Best Of Italo Disco. Dit was een megamix met Italiaanse en Duitse elektronische dansmuziek samengesteld door Bernhard Mikulski, de oprichter van de Duitse platenmaatschappij ZYX Music. Dankzij Mikulski werd de term Italo Disco in 1983 voor het eerst gebruikt. Voorafgaand aan 1983 werd de muziek gewoonlijk aangeduid als dance of discomuziek uit Europa.
Geen genre, of er is wel een webradio station te vinden alwaar ze de desbetreffende muzikale stroming 24-7 de digitale snelweg op slingeren.




